Het Graafschapcollege vroeg vijf verpleegkundigen naar hun ervaringen in Coronatijd. Het leverde vijf heel bijzondere verhalen op die we ook (anoniem) op WijkLink mogen delen. De verhalen zijn persoonlijk en ontroerend, maar ook pijnlijk en confronterend.

 Lees ook de andere verhalen via deze link.

 

Mijn naam is Anja (naam en persoonlijke gegevens zijn aangepast), ik heb HBO -V gedaan en drie jaar op de afdeling cardiologie gewerkt in een ziekenhuis. Toen ik mijn kinderen kreeg, ben ik een paar jaar thuis geweest. Ik heb het vak weer opgepakt, bij een grote zorginstelling, en werk nu alweer bijna tien jaar als verpleegkundige in de wijk.

Op 20 maart is mij gevraagd of ik wilde starten in een team, met alleen patiënten (ik noem patiënten, dan klanten, maar bedoel hetzelfde ) die corona positief getest zijn of een hoge verdenking hebben. Deze patiënten moeten beschermd verpleegd worden in opdracht van de arts. Om verdere verspreiding te voorkomen, werk ik dan ook ALLEEN in dit team. Ik moest uit mijn eigen vertrouwde team stappen.

Ik werk normaal overkoepelend over twee teams in onze stad. Met vijf verpleegkundigen zorgen we voor de complexere patiënten, bijvoorbeeld wondzorg, terminale zorg, ziekenhuiszorg, die ook thuis kan…. Ons kleine team werkt perfect, ieder heeft zijn eigen kwaliteiten, en we vullen elkaar aan, en zetten echt wat neer. Het voelt fijn, ik werk met plezier.

Na overleg thuis, met man en vier kinderen , waarvan ook al drie pubers die mee willen beslissen, heb ik ja gezegd. Vooral mijn dochter was enthousiast. Ze gaf aan echt trots te zijn, het zelf ook meteen te doen, als ze haar zouden benaderen.

Zaterdag: de eerste dag in het corona team

De volgende dag zou ik al beginnen. Ik had zaterdagochtend één patiënt. Een dame op leeftijd, alleen wonend, aan huis gekluisterd van het een op het andere moment. Ze hoest, en heeft een longontsteking. Er werd niet getest, ze was verdacht en in opdracht van de arts was het beter om beschermd te verzorgen. We kwamen drie keer per dag. Alleen de noodzakelijke zorg verlenen.

Voor mevrouw was het moeilijk. Ze had nieuwe zorgmedewerkers over de vloer, en ook nog onherkenbaar met masker op, wat een afstand schept. De mantelzorg durfde ook niet meer te komen, bang om besmet te raken. Mevrouw zat dus veel alleen. Mevrouw was niet heel erg ziek, kon lopen achter de rollator, zichzelf wassen en zat heerlijk in de serre met een kop thee overdag.

De zorg was observeren, temperatuur, pols, saturatie, ademhaling, specifiek op Corona.

Tijdens de antibioticakuur knapte ze op, en mocht ze van de huisarts weer naar haar eigen team na vijf dagen. Ze had geen verhoging meer en de klachten waren na twee dagen weg .

De teams groeien snel

Op dag twee hadden we al drie patiënten en maandag al twee routes die we konden gaan doen. We zijn begonnen zaterdag met drie verpleegkundigen in de wijk, twee wijkverpleegkundigen en twee planners. Over de hele provincie. Maandag hadden we al een klein team met zes nieuwe collega’s, en op dit moment, twee weken later werken we al in drie kleinere gebieden, met drie teams van ongeveer tien collega’s . Zo snel is het allemaal opgezet.

In een paar weken tijd is er ook al een verdeling gevormd, er zijn klanten met een nog stabiel verloop van klachten en er zijn ook complexe, echt zieke mensen, die bijvoorbeeld verpleegkundig technische zorg nodig hebben.

Als een klant verdacht wordt van het virus, komt de klant meteen in ons team, in opdracht van de huisarts. Dat betekent voor mij dat ik nooit weet van tevoren hoe de dienst zal gaan lopen. Er staan een aantal mensen in de route die ik al ken, ben er al geweest, maar er kunnen er zo drie bijkomen in mijn dienst, allemaal erg ziek.

Wat vraagt het werk van mij

Er wordt van mij gevraagd dat ik erg flexibel ben, en heel erg stressbestendig, kalm kan blijven in situaties. Dat vraagt wat van mijn houding. Daarbij komt dat je werkt volgens allerlei modellen en verpleegkundige methodes, om de hele situatie onder controle te hebben, die krijg je in de opleiding.

Ook de techniek gaat mee, de mogelijkheden. Ik moet kritisch kijken of alle zorg fysiek moet zijn, misschien kunnen we zorgmomenten omzetten in beeldbellen. Er zijn tablets, die we dan inzetten, op deze manier kunnen we zorg bieden. We hadden al jaren de beeldbel-zorg, deze is nu opeens in een gigantische versnelling gekomen, en ontwikkeld. Ik ben daar gewoon trots op, want mijn werkgever gaat daar dus echt in mee, en de mogelijkheden zijn zo groot.

Een terminale patiënt binnen drie dagen...

Ik heb er net vier dagen opzitten. Ik ben het meest druk geweest met een klant die corona verdacht was. Erg kortademig, hoesten en hoge koorts (39.0 +). Binnen een dag kon deze mijnheer niet meer voor zichzelf zorgen. Hij had een tracheostoma, en is bekend met dec. cordis en COPD.

Om de zorg georganiseerd te krijgen, hebben we specialistische zorg in huis, het VTH team, waar ik altijd op kan terugvallen. Voor mij was het te lang geleden om de tracheo stoma te verzorgen, dus moest ik mij bekwamen met een VTH verpleegkundige. Na een keer meekijken, daarna laten zien dat ik het kan, was ik bekwaam, en mocht dit zelfstandig uitvoeren.

Dhr was erg ziek, erg kortademig, cyanotisch, saturatie daalde naar 80, soms 70 %. Dhr rochelde, en leek wel alsof er water in de longen zat, dat kon ik horen. Anders dan een gewone longontsteking. Dhr kon niet meer, wilde niet meer…. Een terminale patiënt binnen 3 dagen. Ik heb in opdracht van de huisarts een pomp aangesloten met morfine voor de pijn en midazolam voor de onrust, en het slapen.

De samenwerking met wijkverpleegkundige, VTH, en huisarts was echt perfect. De huisarts was 24 uur per dag bereikbaar voor verslechtering van Dhr zijn toestand. De wijkverpleegkundige regelde alles om de zorg te coördineren, en was uitlaatklep voor de heftige dagen. En uiteindelijk was er enorme uitdaging maar ook zeker voldoening dat het goed was verlopen. Dhr is ongeveer 2 dagen later rustig overleden.

Alarmering

De diensten die ik draai zijn op dit moment met allemaal erg zieke mensen, tussen 70 en 95 jaar, die snel achteruit zijn gegaan, en niet meer beter worden. De meeste klanten hebben al een ziekte of aandoening, en hebben geen kans om beter te worden en hebben palliatieve zorg nodig .

Ik werk nu in een groter gebied dan ik gewend was, omdat de verpleegkundige zorg ook nu overkoepelend is. Ik rij soms wel 180 km in één dienst. Dat betekent soms dat ik er langer over doe om ergens te komen, ook als er een alarmering is.

Om 11 uur kreeg ik een alarmering binnen, via de telefoon dat iemand hulp nodig had. De klanten hebben vaak een bandje om de pols met een alarmeringsknop, als daar op wordt gedrukt dan komt er uit het kastje aan de muur een telefoongesprek met luidspreker op gang, die kan communiceren op afstand met de klant over wat er loos is (dit doet ook NAAST), Dhr was gevallen. Ik ben er heen gereden, was er ongeveer in een half uur. Ik moest in een woon -complex zijn, ben door de hoofdingang naar binnen gegaan, een tasje mee, met de schort, mondkapje en handschoenen aan, naar het appartement van Dhr die de oproep heeft gedaan. Ik heb me op de gang de beschermende kleding aangedaan en met sleutelcode naar binnen gegaan.

Ik trof Dhr levenloos aan, over de rollator gebogen op een kussen op de bank. Heb Dhr aangesproken, kreeg geen antwoord, voelde de pols, niks... Ik hoorde dat de alarmering aan de muur nog aan was, en vroeg of er iemand was die me kon horen ik hoorde : “ja ik kan je horen!”, ik vroeg of ze iemand van het huis kon oproepen, omdat Dhr was overleden, en of ze kon nagaan of er een NTBR was. De verpleegkundige die opgeroepen was, is pas gediplomeerd, en had nog niet meegemaakt dat een klant was overleden. Heb even met haar gepraat en de zorg overgedragen aan het huis.

In de auto, heb ik de wijkverpleegkundige gebeld. Samen met haar heb ik buiten de dag besproken, met een kop koffie en 1.5 m uit elkaar.

Verschillende huisartsen met andere werkwijzen

Het grote gebied, betekent ook onbekende en verschillende huisartsen met ieder een eigen werkwijze. Binnen onze instelling houden we altijd van strakke duidelijke afspraken over bijvoorbeeld de inhoud en instellingen van de infuuspomp, (t34L). In mijn eigen wijkje, waar ik werkte, liep dat altijd goed. Opeens had ik van doen met een huisarts met een eigen schema van een geneesmiddel, midazolam, in milliliters ingesteld.

Ik zat met milligram in mijn hoofd, dus alles omgerekend naar milligrammen.

Deze huisarts had die ochtend afspraken gemaakt met de familie tijdens een huisbezoek. De hele familie werd bij elkaar geroepen, en de gesprekken kwamen natuurlijk op gang onder elkaar. Opeens bleek niet alles meer helemaal duidelijk. Er was een situatie bij deze familie waar vader erg ziek werd in korte tijd, er moest toch een medicijn worden ingezet om het lijden te verlichten.

De familie zat ook met heel veel vragen, over het corona beleid: was het wel echt nodig om een ander team, met beschermende kleding in huis te halen? Mensen zijn bang, dat we wat overbrengen misschien, als het bijvoorbeeld geen corona blijkt te zijn uiteindelijk. Omdat deze familie met zoveel vragen zat, heb ik aangegeven dat de huisarts misschien bereid was om nog een keer uitleg te geven. De arts werd gebeld door de zoon.

De huisarts heeft al zijn werk laten vallen en kwam meteen. Hij was duidelijk en scherp. Maar heel meegaand en de familie was gerustgesteld. Ik was ondertussen bijna klaar en de spuit kon in de pomp aangesloten worden.

Deze huisarts zag dat ik een mooie berekening had liggen van milliliters naar milligrammen, en heeft mij duidelijk gemaakt dat het niet de bedoeling was om zo de spuit aan te sluiten. Er moest meer medicijn in en de pomp moest ingesteld worden op milliliters zoals zijn schema was opgezet. Hij gaf de opdracht in milliliters en daar moest ik mij ook aan houden .

Wij hebben altijd een dubbele controle met NAAST, er mogen geen spuiten aangesloten of gegeven worden zonder goedkeuring van NAAST. Je laat zien, dmv foto’s, inhoud en instellingen van de T34L pomp, die stuur je op en dan wachten op groen licht. Wij hebben daar afspraken over, over samenstellingen van de spuiten. Dus ik was bang dat deze keer mis zou gaan. Mijn angst was ongegrond, het ging goed! Ik kon verder met mijn werk. De huisarts vroeg of ik begreep waarom hij zo direct was, en ik gaf aan dat ik het wel begreep.

Opeens had ik het moeilijk... ook dat hoort erbij...

De avond was zwoel, de bijna volle maan was aan de lucht, en ik zat in mijn auto, mijn werkplek… te denken, te breken eigenlijk over alles wat ik tot nu toe mee had gemaakt. Tot die avond was alles onwerkelijk en drong niet door wat er eigenlijk allemaal om mij heen gebeurde. Opeens had ik het moeilijk..ook dat hoort erbij…

Belde mijn wijkverpleegkundige op (24 uur bereikbaar) en heb mijn hart gelucht. Ik kon door…. De route kon afgemaakt worden.

Wat het is om te werken in de frontline…..

Vertrouwen op elkaar, samenwerken met collega's die je niet kent, het gevoel hebben dat je nu eigenlijk alle kwaliteiten moet hebben en vertrouwen in jezelf, omdat je collega s die met ieders kwaliteit elkaar aanvulden, er niet meer zijn. Situaties kunnen handelen die onverwacht zijn, heftig, maar ook een plek kunnen geven, mee om leren gaan… leren van het ziektebeeld… de organisatie die constant in beweging is….

De huisarts van de milliliters belde mij op… had gehoord dat ik het moeilijk had die avond. We hebben gepraat, de avond door geappt, kreeg via silloo een bericht van hem dat de patiënt waar we samen waren geweest was overleden. ….Mocht “je “zeggen, hebben elkaar welterusten gewenst en ik heb een gevoel…..van voldoening….

We komen dichter bij elkaar….. doen het samen…..crisiszorg….

Wat een mooi beroep.

 

 

 

 

 


Het Graafschapcollege vroeg vijf verpleegkundigen naar hun ervaringen in Coronatijd. Het leverde vijf heel bijzondere verhalen op die we ook op WijkLink mogen delen. De verhalen zijn persoonlijk en ontroerend, maar ook pijnlijk en confronterend.

Lees ook de andere verhalen via deze link.

Volg ons via sociale media!

WijkLink is ook actief op verschillende sociale media kanalen. Volg ons als je op de hoogte wilt blijven van actueel nieuws uit de zorg en kennis en inspiratie wilt opdoen!


Locatie en contact

WijkLink | M.H.Tromplaan 28 | Postbus 70.000,

7500 KB Enschede

Heb je een vraag? Mail onze Community Manager Lidewij Disbergen Of vul ons contactformulier in.